Meble
Napisany w dniu 20 październik 2007 | Kategoria: Biznes, Hobby, rozrywka, Sklepy
Meble obciągane były materiałami o naturalistycznych wzorach kwiatowych zmieszanych z rocaille. Stosuje się także kolorowo drukowane tekstylia. Kto wolał obicia jednokolorowe, wybierał bawełniany ryps lub aksamit w intensywnym kawowym, niebieskim, bordowym lub ciemnozielonym kolorze. Do pompatycznego urządzenia stosowano ciężki kolorowy jedwab lub jedwabny adamaszek.
Meble kuchenne robią wspaniałe wrażenie, chociaż stare, szlachetne techniki zdobnicze w większości popadły w zapomnienie. Jeśli stosowano snycerkę, była ona wprawdzie bardzo żywa, ale o łagodnej tylko plastyczności, motywy składały się z różnych wygiętych, skręconych elementów abstrakcyjnych. Sypialnie - Bogate zdobienie i żywe linie kształtów nadawały meblom niespokojny charakter. Poprzez naśladowanie bogatych wzorów rokokowych nie zawsze udawało się osiągnąć artystycznie zadowalający rezultat. Nie dysponując dawnymi technikami i odpowiednim zmysłem artystycznym, nie zdołano nawet pod względem formalnym zbliżyć się do linii rokokowych. W wyniku braku samodzielnej umiejętności kształtowania powstały np. liczne nieartystyczne podpory i nogi stołowe, składające się z dowolnie wijących się form detali, których dziś jeszcze wiele spotyka się w dawnych mieszczańskich domach . Ludzie niedostatecznie zorientowani skłaniają się do łączenia ze sobą wszystkich meble dla dzieci z pierwszej połowy XIX w. i uznawania również form neo-rokokowych za biedermeierowskie. Na podstawie powyższego wywodu na pewno nie będzie trudno odróżnić te znacznie różniące się od siebie style.
Na Węgrzech początkowo pojawiło się niewielkie zainteresowanie rokokiem, które jednak począwszy od lat 30-tych zdołało się rozpowszechnić. Formy podstawowe mebli biedermeierowskich były tylko trochę zmienione, meble do siedzenia były głębsze i wygodniejsze, i zaopatrywano je znów w więcej ozdób, przeważnie snycerskich lub intarsjowanych. Oparcia przyjmują różne formy ażurowe lub rzeźbione. Wygięte poręcze kończą się wolutami, płyciny szaf i blaty stołów mają płynne kontury, sofy są dużymi, ciężkimi meblami o wygiętych oparciach, toczonych nogach i gładkiej lub nabijanej gwoździami tapicerce. Stoły otrzymują przeważnie płyty czołowe, które często wycięte są w kształcie liry, cokoły pod nimi połączone są toczonymi trawersami. Niektóre meble wykazują niewielkie tylko różnice w stosunku
do form biedęrmeierowskich, inne z kolei pozwalają wyraźnie rozpoznać formy barokowo-rokokowe w miękkich, pięknych detalach.
Informacje o poście
Czytaj artykuł |
Wydrukuj |